«پت گلسینگر»، مدیرعامل پیشین اینتل، اخیراً با اظهارنظرهایی بحثبرانگیز چشمها را دوباره به آینده فناوری دوخته است. او معتقد است جهشی اساسی در حوزه رایانش کوانتومی میتواند همان سوزنی باشد که حبابِ در حال رشد هوش مصنوعی را میترکاند. برخلاف «جنسن هوانگ»، مدیرعامل انویدیا که به افزایش دائمی نیاز بازار به پردازشگرهای گرافیکی باور دارد، گلسینگر پیشبینی میکند که این تقاضا بهمرور کاهش پیدا خواهد کرد.
در گفتوگو با فایننشال تایمز، گلسینگر کوانتوم را در کنار رایانش کلاسیک و هوش مصنوعی، سه ضلع مفهومی معرفی میکند که خودش از آن با عنوان «تثلیث مقدس رایانش»یاد میکند؛ ترکیبی که به باور او آینده پردازش را از پایه متحول خواهد کرد.
کامپیوترهای کوانتومی؛ پایان سلطه GPUها؟
به گفته گلسینگر، کامپیوترهای کوانتومی برخلاف تصور رایج، قرار نیست دههها بعد وارد جریان اصلی بازار شوند. او باور دارد که این فناوری میتواند ظرف دو سال آینده نقش مهمی در صنعت فناوری بازی کند و به سلطه پردازشگرهای گرافیکی در کاربردهای هوش مصنوعی پایان دهد. این در حالی است که هوانگ چنین تغییر پارادایمی را نیازمند دستکم بیست سال زمان میداند. با این حال گلسینگر تأکید میکند که «یک یا دو دهه آینده، دوران طلایی و هیجانانگیزی برای دوستداران فناوری خواهد بود.»
بهنظر میرسد گلسینگر بیش از اینکه بخواهد با انویدیا وارد جنگ لفظی شود، تلاش میکند نگاهی متفاوت به آینده هوش مصنوعی ارائه دهد؛ آیندهای که در آن کوانتوم نقش موتور محرک نسل بعدی محاسبات را ایفا میکند. واقعیت این است که حتی اگر زمانبندی او بیشازحد خوشبینانه باشد، مسیر تکامل فناوری چنین همگراییای را اجتنابناپذیر میکند. از دید من، کوانتوم قرار نیست جایگزین کامل پردازش کلاسیک یا GPUها شود، اما میتواند بازی را آنقدر عوض کند که قواعد فعلی دیگر پاسخگو نباشند—و این همان نقطهای است که گلسینگر آن را «پایان عصر قدیم» و «آغاز دوران جدید محاسبات» میداند.
گلسینگر: کوانتوم دیر یا زود حاکمیت GPUها را به چالش میکشد
گلسینگر معتقد نیست که حباب هوش مصنوعی در چند سال آینده بلافاصله فروبپاشد، اما باور دارد دستاوردی بزرگ در عرصه رایانش کوانتومی میتواند سرانجام جرقه این فروپاشی باشد. او با اطمینان میگوید تراشههای گرافیکی که امروز ستون فقرات صنعت هوش مصنوعی هستند، احتمالاً تا پایان همین دهه میلادی جایگاه بیرقیب خود را از دست خواهند داد.
در بخش دیگری از مصاحبه، او اتحاد مایکروسافت و OpenAI را به همکاری تاریخی «بیل گیتس» و IBM در دهه ۱۹۹۰ تشبیه میکند؛ همکاریای که باعث دگرگونی صنعت نرمافزار شد. گلسینگر میگوید OpenAI مدلهایی میسازد که روی موتور محاسباتی عظیم Azure حرکت میکنند و همین ترکیب میتواند نقشآفرینی بلندمدتی در آینده هوش مصنوعی داشته باشد.
او همچنین به دوران مدیریتش در اینتل اشاره کرده و توضیح میدهد که هنگام ورودش، شرکت با بینظمی ساختاری و تأخیرهای انباشته روبهرو بود. گلسینگر ادعا میکند اینتل در پنج سال پیش از ورود او هیچیک از محصولات کلیدیاش را در زمان مقرر عرضه نکرده بود و همین مسئله موجب تأخیرهایی جدی در پروژههایی مانند فرآیند تولید 18A شده بود.
دیدگاه گلسینگر بیش از آنکه بدبینانه باشد، یک هشدار به صنعت است: هیچ فناوری—even GPUها—جاودانه نیست. با شتاب پیشرفت کوانتوم، بهویژه در بخش سختافزار و الگوریتمهای پایدارتر، این احتمال وجود دارد که نقش GPUها از «پادشاهی بلامنازع» به «ابزاری تخصصیتر در کنار فناوریهای جدید» تغییر کند. همکاریهایی مثل پیوند مایکروسافت و OpenAI نشان میدهد که رقابت فعلی فقط بر سر سختافزار نیست؛ بلکه بر سر اکوسیستمهای کامل محاسباتی است. اگر کوانتوم واقعاً در مقیاس تجاری به بلوغ برسد، میتواند بازی را از نو تعریف کند—و صنعت هوش مصنوعی را وادار به بازطراحی کامل زیرساختهایش نماید.