»جان پراسر» یوتیوبر شناختهشدهی دنیای فناوری، حالا با یک پروندهی قضایی از طرف اپل روبهرو شده است. ماجرا از زمانی شروع شد که پراسر در ابتدای سال جاری میلادی، ویدیوهایی درباره طراحی بازسازیشدهی iOS منتشر کرد. این ویدیوها شامل نسخههای اولیهای از تغییرات رابط کاربری بودند که بعدها مشخص شد مربوط به iOS 26 هستند؛ نسخهای که اپل رسماً آن را در WWDC 2025 معرفی کرد.
در نخستین ویدیوی افشاشده، پراسر نسخهی تازهای از اپلیکیشن Camera را به نمایش گذاشت؛ نسخهای با دکمههایی سادهتر و طراحی مینیمالتر. در ادامه، او در پادکست «Genius Bar» هم نسخهی جدید اپلیکیشن Messages را معرفی کرد. اما نقطهی اوج افشاگریهای او به آوریل بازمیگردد؛ جایی که پراسر سبک طراحی جدیدی با عنوان Liquid Glass را فاش کرد. همان سبکی که اپل بعدها رسماً معرفیاش کرد؛ با جلوههایی شیشهای، نرم و گرد که حال و هوای جدیدی به iOS 26 بخشیدهاند.
اما این افشاگریها، چندان هم بدون پیامد نبودند. اپل بهدلیل نقض اسرار تجاری، شکایتی رسمی علیه پراسر تنظیم کرده است؛ حرکتی که نشان میدهد حتی غولهای تکنولوژی هم نسبت به انتشار زودهنگام اطلاعات حساس، کاملاً بیرحمانه برخورد میکنند.
این پرونده نقطهی تلاقی دنیای آزاد اطلاعات و دنیای محافظتشدهی تجارت است. جان پراسر برای بسیاری از علاقهمندان به فناوری، منبعی معتبر و هیجانانگیز است؛ اما از نگاه اپل، او وارد منطقهی ممنوعه شده. این اتفاق، زنگ هشداریست برای تمام تولیدکنندگان محتوا که میان «پیشبینی» و «افشاگری واقعی» باید مرز مشخصی بگذارند. آیا افشاگریهای اینچنینی به نفع کاربران است یا تهدیدی برای نوآوری برندها؟ این سؤال، همچنان باز است.
جزئیات افشاگری iOS 26 و شکایت رسمی اپل
در ادامه ماجرای پرسروصدای افشای اطلاعات iOS 26، اپل حالا با انتشار جزئیات دقیقتری از پشتپرده این اتفاق، شکایتی رسمی را علیه جان پراسر و مایکل راماچوتی ثبت کرده است. بر اساس اطلاعات موجود در متن شکایت، ادعا میشود که این دو نفر با نقشهای حسابشده، از طریق یک آیفون آزمایشی که در اختیار ایتن لیپنیک، یکی از کارکنان اپل و دوست نزدیک راماچوتی بوده، به اطلاعات محرمانه دست یافتهاند.
اپل میگوید این ماجرا صرفاً یک افشای رسانهای ساده نبوده، بلکه اقدامی هدفمند برای نفوذ به سیستم اطلاعاتی داخلی شرکت بوده است. به ادعای اپل، این افراد ابتدا رمز عبور آیفون لیپنیک را بهدست آورده و با ردیابی موقعیت مکانی او، زمانی را انتخاب کردهاند که وی در منزل حضور نداشته. سپس، راماچوتی به دستگاه دسترسی پیدا کرده و از طریق تماس فیستایم، سیستمعامل iOS 26 را به پراسر نمایش داده است. پراسر هم با استفاده از ابزار ضبط صفحه، این مکالمه را ثبت کرده و مبنای ویدیوهای افشاگرانهاش قرار داده است. حتی گفته میشود پراسر در ازای این همکاری، پیشنهادی مالی به راماچوتی داده بوده است.
اپل همچنین تأکید دارد که این آیفون خاص، حاوی مقدار زیادی داده محرمانه و توسعهنیافته بوده و هنوز مشخص نیست دقیقاً چه اطلاعاتی به دست این افراد افتاده است. به همین دلیل، این شکایت با هدف پیشگیری از افشای بیشتر و حفظ اسرار تجاری اپل تنظیم شده. در نهایت، همکاری اپل با لیپنیک نیز بهدلیل نقض آشکار سیاستهای امنیتی شرکت خاتمه یافته. او حتی بعد از فهمیدن اینکه آپارتمانش در یکی از ویدیوها قابل شناسایی شده، ماجرا را به اپل گزارش نکرده بود و فقط از طریق ایمیلی ناشناس، شرکت در جریان ماجرا قرار گرفته است.
این گزارش نشان میدهد که دنیای تکنولوژی، دیگر صرفاً با کد و سختافزار سروکار ندارد؛ بلکه تبدیل به میدان نبردی اطلاعاتی شده است. از یک طرف افشاگرانی قرار دارند که با انگیزههای شخصی یا رسانهای، اقدام به افشای اطلاعات میکنند و از طرف دیگر شرکتهایی مثل اپل هستند که مرزهای امنیت و کنترل را تا جای ممکن سفت و سخت تعریف کردهاند. اما در این میان، مسئلهای مهمتر به چشم میآید: اعتماد داخلی. وقتی کارمندی از درون شرکت، حلقه اتصال افشاگری میشود، دیگر صحبت از نفوذ خارجی نیست؛ بلکه بحران درونسازمانی است، بحرانی که ممکن است اعتماد عمومی به برند را هم خدشهدار کند.