بر اساس گزارشهای تازه، کلیدهای ROM کنسول پلیاستیشن ۵ فاش شدهاند؛ رخدادی که میتواند روند جیلبریک یا همان کپیخور شدن این کنسول را بیش از گذشته هموار کند. این رشتهکدها در واقع کلیدهای سختافزاری حیاتی هستند که به هکرها امکان میدهند بوتلودر کنسول را رمزگشایی کرده و ساختار آن را با دقت بیشتری مورد بررسی قرار دهند.
کدهای BootROM در نخستین لحظات روشنشدن پلیاستیشن ۵ وارد عمل میشوند و پیش از هر چیز، صحت و اصالت بوتلودر را میسنجند. حالا با افشای این کلیدها، سد امنیتی اولیه سونی تا حدی کنار رفته و پژوهشگران امنیتی و هکرها میتوانند به درک عمیقتری از لایههای حفاظتی این کنسول دست پیدا کنند؛ موضوعی که در بلندمدت میتواند به توسعه روشهای پیشرفتهتر برای دور زدن محدودیتها منجر شود.
طبق اطلاعات منتشرشده، ضعف امنیتی کشفشده ماهیتی کاملاً سختافزاری دارد و به همین دلیل، سونی امکان واکنش سریع از طریق بهروزرسانی نرمافزاری را ندارد. این کلیدها بهصورت فیزیکی درون واحد پردازشی APU حک شدهاند و تغییر یا اصلاح آنها پس از تولید عملاً غیرممکن است؛ مسئلهای که میتواند به یک چالش جدی و بلندمدت برای سونی تبدیل شود.
افشای کلیدهای BootROM پلیاستیشن ۵ را میتوان یکی از جدیترین تهدیدهای امنیتی این کنسول از زمان عرضه دانست. هرچند کپیخور شدن کامل و ساده معمولاً به زمان و ابزارهای بیشتری نیاز دارد، اما این اتفاق مسیر را برای هکرها بسیار هموارتر کرده است. از سوی دیگر، چنین رخدادهایی معمولاً سونی را به سمت سختگیریهای بیشتر در نسلهای بعدی سوق میدهد. در نهایت، این کشمکش همیشگی میان سازندگان کنسول و جامعه هک، بار دیگر نشان میدهد که امنیت سختافزاری مطلق، حتی برای غولهایی مانند سونی، دستنیافتنی است.
امنیت غیرقابلاصلاح؛ چرا افشای کلیدهای سختافزاری پلیاستیشن ۵ دردسرساز است؟
در شرایط فعلی، تنها راه سونی برای خنثیکردن اثر این کلیدهای افشاشده، اعمال تغییر در تراشه کنسولهایی است که هنوز وارد چرخه تولید نشدهاند. با این حال، حتی چنین اقدامی هم تأثیری بر میلیونها پلیاستیشن ۵ موجود در بازار و منازل کاربران نخواهد داشت؛ کنسولهایی که همچنان ظرفیت سوءاستفاده از این آسیبپذیری و جیلبریکشدن در آینده را حفظ میکنند.
البته نباید تصور کرد که با افشای این کلیدها، ابزارهای کپیخور پلیاستیشن ۵ بهسرعت در دسترس قرار میگیرند. سونی ساختار امنیتی چندلایهای را برای این کنسول طراحی کرده و هکرها هنوز باید از سدهای متعددی عبور کنند. با این وجود، کنار رفتن یکی از حیاتیترین لایههای امنیتی، گام بزرگی محسوب میشود که مسیر نفوذهای بعدی را هموارتر از گذشته میکند.
تجربه نشان داده که کنسولهای سونی بارها با چالشهای مشابهی روبهرو شدهاند. نمونه شناختهشده آن، ضعف رمزنگاری پلیاستیشن ۳ بود که در نهایت به هک کامل این کنسول انجامید. البته این نوع مشکلات تنها به سونی محدود نمیشود؛ نینتندو سوییچ نیز بهدلیل یک نقص سختافزاری در تراشه انویدیا Tegra X1 با بحرانی مشابه مواجه شد؛ نقصی که امکان نصب سیستمعامل لینوکس و دور زدن برخی محدودیتها را برای کاربران فراهم میکرد.
بهنظر میرسد تاریخ بار دیگر در حال تکرار است و امنیت سختافزاری، حتی در پیچیدهترین کنسولها، نقطه ضعف بالقوهای باقی میماند. هرچند سونی احتمالاً با اقدامات حقوقی و بهروزرسانیهای نرمافزاری تلاش میکند آسیبها را کنترل کند، اما وجود یک نقص غیرقابلاصلاح در سطح تراشه، برگ برنده مهمی در اختیار جامعه هک قرار میدهد. در نهایت، این مسئله میتواند هم به افزایش آزادی کاربران منجر شود و هم چالشهای جدیتری برای سازندگان بازی و خود سونی ایجاد کند؛ تعادلی که همیشه در دنیای کنسولها محل مناقشه بوده است.